8/9/2009 - Uyan

Baksana kim boynu bükük ağlayan?

Hakk-i hayâtın senin ey Müslüman!

Kurtar o biçâreyi Allah için.

Artık ölüm uykularından uyan!

Bunca zamandır uyudun, kanmadın;

Çekmediğin kalmadı, uslanmadın.

Çiğnediler yurdunu baştan başa,

Sen yine bir kerre kımıldanmadın.

Ninni değil dinlediğin velvele...

Kükreyerek akmada müstakbele

Bir ebedî sel ki zamandir adı;

Haydi katıl sen de o coşkun sele.

Karşı durulmaz cereyan sîneçâk...

Varsa duranlar olur elbet helâk.

Dalgaların anlamadan seyrini,

Göz göre girdâba nedir inhimâk?

Dehşet-i mâziyi getir yâdına;

Kimse yetişmez yarın imdâdına.

Merhametin yok diyelim nefsine;

Merhamet etmez misin evlâdına?

"Ben onu dünyaya getirdim..." diye,

Kalkışacaksın demek öldürmeye!

Sevk ediyormuş meğer insanları,

Hakk-ı übüvvet de bu câniliğe!

Doğru mudur ye’s ile olmak tebah?

Yok mu gelip gayrete bir intibah?

Beklediğin subh-ı kıyamet midir?

Gün batıyor sen arıyorsun sabah!

Gözleri mâziye bakan milletin,

Ömrü temâdisi olur nekbetin.

Karşına müstakbeli dikmiş Hudâ,

Görmeye, lakin daha yok niyyetin!

Ey koca Şark! Ey ebedî meskenet!

Sen de kımıldanmaya bir niyyet et.

Korkuyorum Garb'ın elinden yarın,

Kalmıyacak çekmediğin mel’anet.

Hakk-ı hayatın daha çiğnenmeden,

Kan dökerek almalısın merd isen.

Çünkü bugün ortada hak sahibi,

Bir kişidir: "Hakkımı vermem!" diyen.

M.Akif ERSOY

13/3/2009 - Çanakkale Şehitlerine

   ÇANAKKALE ŞEHİTLERİNE

                     Şu Boğaz Harbi nedir ? Var mı ki dünyada eşi ?
                     En kesif orduların yükleniyor dördü beşi,
                     Tepeden yol bularak geçmek için Marmara'ya,
                     Kaç donanmayla sarılmış ufacık bir karaya,
                     Ne hayâsızca tahaşşüt ki ufuklar kapalı!
                     Nerde -gösterdiği vahşetle "bu, bir Avrupalı"
                     Dedirir-yırtıcı, his yoksulu, sırtlan kümesi
                     Varsa gelmiş, açılıp mahbesi, yahut kafesi!
                     Eski Dünya, Yeni Dünya, bütün akvâm-ı beşer,
                     Kaynıyor kum gibi... Mahşer mi, hakikat mahşer,
                     Yedi iklimi cihanın duruyor karşında;
                     Ostralya'yla beraber bakıyorsun Kanada!
                     Çehreler başka, lisanlar, deriler, rengârenk.
                     Sâde bir hadise var ortada: Vahşetler denk.
                     Kimi Hindû, kimi Yamyam, kimi bilmem ne belâ...
                     Hani tâûna da züldür bu rezil istîlâ...
                     Ah o yirminci asır yok mu, o mahlûk-u asil
                     Ne kadar gözdesi mevcûd ise hakkıyla sefil,
                     Kustu Mehmetçiğin aylarca durup karşısına;
                     Döktü karnındaki esrârı hayâsızcasına.
                     Maske yırtılmasa hâlâ bize âfetti o yüz...
                     Medeniyet denilen kahpe, hakikat, yüzsüz.
                     Sonra mel'undaki tahribe müvekkel esbâb,
                     Öyle müthiş ki: eder her bir mülkü harab.
                     Öteden sâikalar parçalıyor âfâkı;
                     Beriden zelzeleler kaldırıyor a'mâkı:
                     Bomba şimşekleri beyninden inip her siperin;
                     Sönüyor göğsünün üstünde o arslan neferin.
                     Yerin altında cehennem gibi binlerce lâğam;
                     Atılan her lâğımın yaktığı yüzlerce adam.
                     Ölüm indirmede. gökler, ölü püskürmede yer;
                     O ne müthiş tipidir: savrulur enkaaz-ı beşer...
                     Kafa, göz, gövde, bacak, kol, çene, parmak, el, ayak;
                     Boşanır sırtlara, vadîlere sağnak sağnak.
                     Saçıyor zırha bürünmüş de o nâmerd eller
                     Yıldırım yaylımı tûfanlar, alevden seller.
                     Veriyor yangını, durmuş da açık sînelere,
                     Sürü halinde gezerken sayısız tayyâre.
                     Top tüfekten daha sık, gülle yağan mermiler...
                     Kahraman orduyu seyret ki bu tehdîde güler!..
                     Ne çelik tabyalar ister, ne siner hasmından;
                     Alınır kal'a mı göğsündeki kat kat iman?
                     Hangi kuvvet onu, hâşâ, edecek kahrından râm?
                     Çünkü te'sis-i ilâhî o metîn istihkâm.
                     Sarılır, indirilir mevki-i müstahkemler,
                     Beşerir azmini tevkîf edemez sun-u beşer;
                     Bu gögüslerse Hüdâ'nın ebedî serhaddi;
                     "O benim sun-u bedîim, onu çiğnetme!" dedi.
                    ÂSIM'ın nesli.. diyordum ya... Nesilmiş gerçek;
                     İşte çiğnetmedi nâmûsunu, çiğnetmeyecek,
                     Şühedâ gövdesi, baksan a, dağlar, taşlar
                     O, rükû olmasa dünyâda eğilmez başlar,
                     Vurulup tertemiz alnından uzanmış yatıyor;
                     BİR HİLÂL uğruna, yâ Rab, ne GÜNEŞLER batıyor!
                     Ey, bu topraklar için toprağa düşmüş, asker!..
                     Gökten ecdâd inerek öpse o pâk alnı değer.
                     Ne büyüksün ki kanın kurtarıyor TEVHÎDİ...
                     BEDR'in arslanları ancak, bu kadar şanlı idi...
                     Sana dar gelmiyecek makberi kimler kazsın?
                     "Gömelim gel seni târîhe!" desem, sığmazsın.
                     Herc ü merc ettiğin edvâra da yetmez o kitâb...
                     Seni ancak ebediyyetler eder istiâb.
                     "Bu, taşındır" diyerek KÂBE'yi diksem başına;
                     Rûhumun vahyini duysam da geçirsem taşına;
                     Sonra gök kubbeyi alsam da, ridâ nâmiyle,
                     Kanayan lâhdine çeksem bütün ecrâmiyle,
                     Ebr-i nîsânı açık türbene çatsam da tavan,
                     Yedi kandilli Süreyyâ'yı uzatsam oradan;
                     Sen bu âvîzenin altında, bürünmüş kanına,
                     Uzanırken, gece mehtâbı getirsem yanına,
                     Türbedârın gibi tâ haşre kadar bekletsem;
                     Gündüzün fecr ile âvizeni lebriz etsem;
                     Tüllenen mağribi, akşamları, sarsam yarana...
                     Yine bir şey yapabildim diyemem hâtırana.
                     Sen ki, son ehl-i salîbin kırarak savletini;
                     Şarkın en sevgili sultânı SELÂHADDÎN'i,
                     KILIÇ ARSLAN gibi iclâline ettin hayran...
                     Sen ki, İslâmı kuşatmış, boğuyorken husran;
                     O demir çemberi göğsünde kırıp parçaladın;
                     Sen ki rûhunla berâber gezer ecrâmı adın;
                     Sen ki a'sâra gömülsen taşacaksın... Heyhât!
                     Sana gelmez bu ufuklar, seni almaz bu cihat...
                     Ey şehid oğlu, isteme benden makber,
                     Sana âğûşunu açmış duruyor PEYGAMBER.

 Mehmed ÂKİF ERSOY

28/12/2008 - Bülbül

Bülbül

Bütün dünyaya küskündüm, dün akşam pek bunalmıştım;
Nihâyet, bir zaman kırlarda gezmiş, köyde kalmıştım.
Şehirden kaçmak isterken sular zâten kararmıştı;
Pek ıssız bir karanlık sonradan vâdiyi sarmıştı.
Işık yok, yolcu yok, ses yok, bütün hilkat kesilmiş lâl...
Bu istiğrâkı tek bir nefha olsun etmiyor ihlâl.
Muhitin hâli 'insâniyyet'in timsâlidir, sandım;
Dönüp mâziye tırmandım, ne hicranlar, neler andım!
Taşarken haşrolup beynimden artık bin müselsel yâd,
Zalâmın sinesinden fışkıran memdûd bir feryâd,
O müstağrak, o durgun vecdi nâgâh öyle coşturdu:
Ki vâdiden bütün, yer yer, eninler çağlayıp durdu.
Ne muhrik nâğmeler, yâ Rab, ne mevcâmevc demlerdi:
Ağaçlar, taşlar ürpermişti, güyâ Sur-ı Mahşerdi!


-Eşin var, âşiyânın var, baharın var, ki beklerdin;
Kıyâmetler koparmak neydi, ey bülbül, nedir derdin?
O zümrüd tahta kondun, bir semâvi saltanat kurdun;
Cihânın yurdu hep çiğnense, çiğnenmez senin yurdun.
Bugün bir yemyeşil vâdi, yarın bir kıpkızıl gülşen,
Gezersin, hânumânın şen, için şen, kâinâtın şen.
Hazansız bir zemin isterse, şâyed ruh-ı ser-bâzın,
Ufuklar, bu'd-i mutlaklar bütün mahkum-ı pervâzın,
Değil bir kayda, sığmazsın -kanatlandın mı- eb'ada;
Hayâtın en muhayyel gâyedir ahrâra dünyâdâ.
Neden öyleyse mâtemlerle eyyâmın perişandır?
Niçin bir damlacık göğsünde bir umman huruşandır?
Hayır, mâtem senin hakkın değil...Mâtem benim hakkım:
Asırlar var ki, aydınlık nedir, hiç bilmez âfâkım!
Teselliden nasibim yok, hazân ağlar bahârımda:
Bugün bir hânumansız serseriyim öz diyârımda!
Ne hüsrandır ki: Şark'ın ben vefâsız, kansız evlâdı,
Serâpâ Garb'a çiğnettim de çıktım hak-i ecdâdı!
Hayâlimden geçerken şimdi; fikrim hercümerc oldu,
Selâhaddin-i Eyyubi'lerin, Fâtih'lerin yurdu.
Ne zillettir ki: Nâkuus inlesin beyninde Osmân'ın;
Ezan sussun, fezâlardan silinsin yâdı Mevlâ'nın!
Ne hicrandır ki: En şevketli bir mâzi serâb olsun;
O kudretler, o satvetler harâb olsun, turâb olsun!
Çökük bir kubbe kalsın ma'bedinden Yıldırım Hân'ın;
Şenâ'atlerle çiğnensin muazzam kabri Orhan'ın;
Ne haybettir ki: Vahdet-gâhı dinin devrilip, taş taş,
Sürünsün şimdi milyonlarca me'vâsız kalan dindaş!
Yıkılmış hânumanlar yerde işkenceyle kıvransın;
Serilmiş gövdeler, binlerce, yüzbinlerce doğransın!
Dolaşsın, sonra, İslâm'ın harem-gâhında nâ-mahrem...
Benim hakkım, sus ey bülbül, senin hakkın değil mâtem!

M.Akif ERSOY

11/10/2008 - Uyan

Baksana kim boynu bükük ağlayan?

Hakk-i hayâtın senin ey Müslüman!

Kurtar o biçâreyi Allah için.

Artık ölüm uykularından uyan!

Bunca zamandır uyudun, kanmadın;

Çekmediğin kalmadı, uslanmadın.

Çiğnediler yurdunu baştan başa,

Sen yine bir kerre kımıldanmadın.

Ninni değil dinlediğin velvele...

Kükreyerek akmada müstakbele

Bir ebedî sel ki zamandir adı;

Haydi katıl sen de o coşkun sele.

Karşı durulmaz cereyan sîneçâk...

Varsa duranlar olur elbet helâk.

Dalgaların anlamadan seyrini,

Göz göre girdâba nedir inhimâk?

Dehşet-i mâziyi getir yâdına;

Kimse yetişmez yarın imdâdına.

Merhametin yok diyelim nefsine;

Merhamet etmez misin evlâdına?

"Ben onu dünyaya getirdim..." diye,

Kalkışacaksın demek öldürmeye!

Sevk ediyormuş meğer insanları,

Hakk-ı übüvvet de bu câniliğe!

Doğru mudur ye’s ile olmak tebah?

Yok mu gelip gayrete bir intibah?

Beklediğin subh-ı kıyamet midir?

Gün batıyor sen arıyorsun sabah!

Gözleri mâziye bakan milletin,

Ömrü temâdisi olur nekbetin.

Karşına müstakbeli dikmiş Hudâ,

Görmeye, lakin daha yok niyyetin!

Ey koca Şark! Ey ebedî meskenet!

Sen de kımıldanmaya bir niyyet et.

Korkuyorum Garb'ın elinden yarın,

Kalmıyacak çekmediğin mel’anet.

Hakk-ı hayatın daha çiğnenmeden,

Kan dökerek almalısın merd isen.

Çünkü bugün ortada hak sahibi,

Bir kişidir: "Hakkımı vermem!" diyen.

M.A. ERSOY

22/9/2008 - Korkma!

Cehennem olsa gelen, göğsümüzde söndürürüz.
Bu yol ki Hak yoludur, dönme bilmeyiz, yürürüz;
Düşer mi tek taşı sandın harim-i namusun,
Meğer ki harbe giden son nefer şehid olsun.
Şu karşımızdaki mahşer kudursa, çıldırsa,
Denizler ordu, bulutlar donanma yağdırsa,
Bu altımızdaki yerden bütün yanardağlar
Taşıp da kaplasa âfakı bir kızıl sarsar,
Değil mi cephemizin sinesinde iman bir;
Sevinme bir, acı bir, gaye aynı, vicdan bir;
Değil mi ortada bir sine çarpıyor, yılmaz,
Cihan yıkılsa emin ol bu cephe sarsılmaz!

Mehmet Akif Ersoy